|
|
 |
|
|
 Placebo - Meds HOT
Σίγουρα μια από τις πιο σημαντικές κυκλοφορίες του 2006 και μια από τις πιο πολυσυζητημένες, θα είναι ο νέος δίσκος των Placebo. Τιτλοφορείται Meds και ίσως όντως δικαιολογεί την φήμη του «καλύτερου δίσκου που έχουν φτιάξει μέχρι τον επόμενο», οι θαυματουργοί Placebo. H παρέα του χαρισματικού Brian Molko επιστρέφει μετά το πολύ καλό Sleeping with ghosts, για ένα άλμπουμ που βάζει τον πήχη ακόμη ψηλότερα.
Αν ψάχνετε νεωτερισμούς, ίσως δεν τους βρείτε σε μεγάλη έκταση στο συγκεκριμένο δίσκο. Πρόκειται για ένα 100% Placebo album, με τον γνωστό ήχο που τους χαρακτηρίζει. Σκοτεινές μελωδίες, επιβλητικά drums, σοφή χρήση samples, πιάνο αλλά  και πολλές μοντέρνα παραμορφωμένες κιθάρες, συνθέτουν αυτό τον γνώριμο σκοτείνο ήχο, που τόσο χαρακτηριστικός είναι και δεν μπορεί να περιορισθεί από καμιά ταμπέλα. Και βέβαια πάνω από όλα η χαρακτηριστική φωνή του χαρισματικού Brian Molko, σε μερικές από τις πιο μεστές ερμηνείες της καριέρας του, μας συγκινεί και μας αγγίζει.
Κακά τα ψέματα, ο δίσκος δεν έχει άσχημα τραγούδια. Κάποιος μπορεί να τον ακούσει απο την αρχή ως το τέλος και να μην κουραστεί. Στα 48 λεπτά του και τα 13 τραγούδια του, μπορείς να βρει κανείς πολλά διαμαντάκια. Το ομώνυμο Meds είναι ένα πανέμορφο τραγούδι, με κολλητικό ρεφρέν. Η σύμπραξη με την VV των The Kills κρίνεται πολύ εύστοχη. Το αργόσυρτο και σκοτεινό Space Monkey, με κλασσικό Placebo ήχο, δεν περνάει απαρατήρητο, με τον Brian να ξεσπάει στο ρεφρέν.
Σίγουρα το τραγούδι του δίσκου που θα συζητηθεί περισσότερο είναι η συνεργασία με τον μεγάλο Michael Stipe των REM. Το Broken Promise, είναι πανέμορφο, οργισμένο, μελαγχολικό και είναι αδύνατο να αφήσει ασυγκίνητο όποιον το ακούσει.  Οι γνώριμες μπαλάντες των Placebo δεν λείπουν από τον δίσκο και είναι όλες πολύ αξιόλογες. Τα Blind, Pierrot the clown τα λάτρεψα με την πρώτη ακρόας. Το πρώτο είναι μια κλασσική Placebo μπαλάντα στα μέτρα του Brian. Το δεύτερο είναι πιο ιδιαίτερο τραγούδι, όντας σκοτεινό, με τριπ χοπ ντράμς που δένουν άμεσα με την ερμηνεία του Molko, μια ερμηνεία που φέρνει έντονα στο μυαλό, αντίστοιχες του παρελθόντος. Ο ήχος το τραγουδιού σηματοδοτείται από τα πανέμορφα, γλυκά πλήκτρα.
Πάντως κατά την ταπεινή μου γνώμη, κορυφαία στιγμή του δίσκου και ότι πιο «πειραματικό» έχω ακούσει σε αυτά τα 48 υπέροχα λεπτά, είναι το In the cold light of the morning. Λοιπον, θα μπορούσατε να φανταστείτε στον ήχο των Placebo του 2006, να έχουν ενσωματωθεί ψυχεδελικές πινελιές απο παραμορφωμένα πλήκτρα που φέρνουν στο μυαλό ακόμη και τους Pink Floyd  της εποχής του Julia Dream; Αν το ψυχρό φώς του πρωινού ήταν μελωδία, τότε οι Placebo θα την είχαν γράψει με αυτό το τραγούδι. Η ψυχεδέλια εν έτει 2006, εξακολουθεί να με γοητεύει, να με συγκινεί και να με συναρπάζει, όταν πλάθεται μάλιστα με τόσο υπέροχο τρόπο.
Πριν καταλήξω στα τελικά συμπεράσματά μου για το album, θέλω να επισημάνω ότι δεν είμαι φανατικός οπαδός των Placebo. Αλλά δίσκοι σαν και αυτόν, δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητοι. Είναι ένας πλήρης δίσκος, με χαρακτήρα, τον χαρακτήρα 3 μεγάλων μουσικών. Γιατί πλέον oι Placebo μπορούν να λογίζονται ως ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στο χώρο της μουσικής. Πέρα από τη μουσική βιομηχανία και όλο το εμπορικό παιχνίδι που παίζεται γύρω από ονόματα σαν το δικό τους, οι Placebo απλά δημιουργούν υπέροχη μουσική. Υποκλίνομαι και τους συγχαίρω!
Καλή ακρόαση!
Γιώργος Κ.
Δεν επιτρέπεται η αποστολή σχολίων για τους μη εγγεγραμμένους επισκέπτες.
Εγγραφή! |
|
|
|
| Σχετικά άρθρα |
|
|
|
|
|
|
|
|
προσθήκη στα αγαπημένα
κάντε μας αρχική σελίδα
