|
|
 |
|
|
 Συνέντευξη: Archive HOT
Οι αγαπητοί στους Έλληνες Archive εξάντλησαν τα εισιτήρια για τη βραδιά της Παρασκευής, 26 Ιανουάριο γεμίζοντας ασφυκτικά την μικρή «Υδρόγειο» στη Θεσσαλονίκη.
 Η νύχτα είχε παλμό, η ζέστη ήταν αφόρητη, ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από μια ροκ συναυλία! Η μπάντα μετά την τελευταία δυσάρεστη απώλεια ενός εκ των βασικών τους, του τραγουδιστή Craig Walker, επανήλθε δριμύτερη με τον Pollard Berrier στα φωνητικά να βγάζει όντως ασπροπρόσωπους τους Archive που βρίσκονται σε tour για την παρουσίαση του καινούριου δίσκου τους «Lights». Αν έπρεπε να συνοψίσω σε μια φράση το φαινόμενο, θα έλεγα ότι «επιτέλους, το γλυκό έδεσε». Σίγουρα ήταν μια live εμφάνιση που ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των φαν του συγκροτήματος, σε αντίθεση με προηγούμενα έτη (όπως το 2005) όπου η έλλειψη του Craig ήταν περισσότερο από εμφανής.
Τη συνέντευξη μας παραχώρησε μετά το πέρας της συναυλίας ένας ταλαιπωρημένος Darius Keeler, το έτερον ήμισυ της ψυχής των Archive και συν-ιδρυτής τους -- μαζί με τον Danny Griffiths σχημάτισαν τους Archive το 1994. Βλέποντας τα μέλη του συγκροτήματος να ξεκουράζονται στα παρασκήνια ευτυχισμένα κουρασμένοι, ήταν φανερό ότι και οι ίδιοι απόλαυσαν την βραδιά στο έπακρον!
Λόγω του «fuck you» (σημ.: τραγούδι εμπνευσμένο από την απεχθή κατά τους Archive πολιτική του G.W.Bush) είστε αναγκασμένοι να απαντάτε πολύ συχνά σε ερωτήσεις πολιτικού περιεχομένου. Όντας από τη Βρετανία, ωστόσο, και όχι από τις H.Π.Α., τι θα σχολιάζατε σχετικά με την στάση του Τόνυ Μπλαιρ – μέσα στα ίδια συμφραζόμενα;
Αυτό που συμβαίνει με την αγγλική πολιτική είναι αναπόφευκτο. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Είναι οικονομικό το θέμα. Χρειαζόμαστε τους Αμερικανούς υπερβολικά πολύ για να μπορούμε να έχουμε άλλη στάση. Όσο για τον Τόνυ Μπλαιρ.. Είναι καλός τύπος!
Δηλαδή το τραγούδι δεν τον αφορά κατ’ επέκταση έτσι;
Χα χα χα! όχι!
Θα χαρεί να το μάθει, νομίζω! (γέλια) Ας περάσουμε στα μουσικά θέματα. Σε προηγούμενή σας συνέντευξη έχετε πει ότι το να είναι κανείς ανεξάρτητος μουσικός όπως εσείς φτάνει απλά για πληρώνει το φαΐ του και το νοίκι του. Τι θα συμβουλεύατε όλους αυτούς τους νεαρούς που γράφουν μουσική και ονειρεύονται να στηρίξουν μια καριέρα πάνω σ’ αυτό; Οι Garbage όταν ρωτήθηκαν πάνω σ’ αυτό είπαν ότι υπάρχει μόνο μια καλή συμβουλή «Go back to college! Finish school!».
Το να κάνει κανείς μουσική δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα γίνει και πλούσιος. Ένα εβδομήντα τοις εκατό από τους επαγγελματίες μουσικούς, για να το πω σχηματικά, δεν γίνεται ποτέ. Είναι θέμα επιλογής, τελικά. Εμείς απλώς κάνουμε αυτό που ξέρουμε να κάνουμε καλά και είμαστε ευτυχισμένοι που μπορούμε να ζούμε από αυτό. Κι αυτό είναι κάτι πολύ όμορφο, αν θέλεις να το παλέψεις.
Επομένως δεν θα αποθαρρύνατε τους πιτσιρικάδες ν’ ασχοληθούν με τη μουσική!
(κάνει μια γκριμάτσα) Όχι βέβαια!
Χαίρομαι! Άλλο θέμα τώρα! Οι Archive είναι μια μπάντα δύσκολη στην κατηγοριοποίηση. Έχετε μια προϊστορία στην ηλεκτρονική μουσική (House/Drum n’ Bass), σας έχουν περιγράψει μεταξύ άλλων ως trip-hop, τελικά θεωρείστε alternative. Εσείς πως θα περιγράφατε τους εαυτούς σας;
Αν έπρεπε να περιγράψω τη μουσική μας θα έλεγα ότι είναι βαθιά, στοχαστική (το ξανασκέφτεται-κάνει μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας!). Ε, αν έπρεπε να πάω σε ένα κατάστημα για να βρω τα cd μας και να αγοράσω ένα, θα πήγαινα στην κατηγορία alternative – ναι, σίγουρα εκεί. Αν έπρεπε να μας βάλω μια ταμπελίτσα θα έγραφε Alternative Rock.
Άρα δεν αισθάνεστε ότι σας περιορίζει ο χαρακτηρισμός αυτός.
(χαμογελάει) Είναι μια χαρά.
Έχετε εξελιχθεί ως μπάντα, έχετε αλλάξει πολλές φορές ντράμερ, τον βασικό σας τραγουδιστή, κλπ. (σημ.: μόνο η Maria Q. έμεινε σταθερή στα φωνητικά). Υπάρχει περίπτωση να υπολογίζουμε σε ένα σταθερό Line-up στους Archive κάποια στιγμή στο μέλλον;
Μπα! (σηκώνει τους ώμους και χαμογελά) είναι μέρος της ζωής μας και της μουσικής μας να εξελισσόμαστε. Το συγκρότημά μας θα συνεχίσει σε αυτό το μοτίβο. Η διαρκής αλλαγή είναι αυτό που είμαστε – όπως και να το δει κανείς!
Η τελευταία μου ερώτηση αφορά τις εταιρίες παραγωγής. Είχατε την εμπειρία να εργάζεστε για το δικό σας label, μετά για ανεξάρτητες εταιρίες, και τώρα είστε σε μια μεγάλη πολυεθνική, τη Warner. Ποια είναι τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα του καθενός;
Στις ανεξάρτητες και προσωπικές εταιρίες αντιμετωπίζεις πάντα οικονομικά προβλήματα που σε πάνε πίσω τρόπον τινά, στο να φτάσεις σε ένα μεγαλύτερο κοινό, ενώ έχεις όλη την δημιουργική ελευθερία. Στις μεγαλύτερες εταιρίες έχεις το πλεονέκτημα της διαφήμισης και του promotion- κάτι που για μας αυτή τη στιγμή είναι πολύ καλό. Στην περίπτωσή μας όμως μεταπηδήσαμε σε μια μεγαλύτερη εταιρία έχοντας ήδη ένα δικό μας προφίλ, έχοντας παρουσιάσει σημαντική δουλειά και μας ήθελαν γι’ αυτό που κάναμε ήδη – χωρίς να θέλουν να επέμβουν στο δημιουργικό κομμάτι μας. Στην αντίθετη περίπτωση νομίζω πως τα πράγματα δεν βαίνουν τόσο καλά- δηλαδή για κάποιον που ξεκινά εκ του μηδενός σε μια μεγάλη εταιρία. Πιστεύω πως η ανάμιξη του μάρκετινγκ στη μουσική από τα γεννοφάσκια της, σκοτώνει τη μουσική.
Διαβάστε το άρθρο-αφιέρωμα στους Archive εδώ.
|
|
|
|
| Σχετικά άρθρα |
|
|
|
|
|
|
|
|
προσθήκη στα αγαπημένα
κάντε μας αρχική σελίδα
