|
|
 |
|
|
 Συνέντευξη: Sigmatropic
Όταν έχεις απέναντι σου μια μπάντα όπως οι Sigmatropic, το έγχείρημα της συνέντευξης, μοιάζει διαδικασία πολύ ενδιαφέρον και ιδιαίτερο. Ο ¶κης Μπογιατζής, τραγουδιστής του γκρουπ, περιεκτικός, φιλικός, απαντάει στις ερωτήσεις μας με ειλικρίνεια. Απολαύστε τον:
Αφού σας ευχαριστήσω προκαταβολικά για το χρόνο που διαθέτετε για εμάς, θα ήθελα να σας δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια για την μουσική που φτιάχνετε. Σας είδα για πρώτη φορά live ως support στη συναυλία του Nick Cave στην Θεσσαλονίκη και αλήθεια ήσασταν απολαυστικοί. Ποιες ήταν οι εμπειρίες από τη συγκεκριμένη συναυλία; Νιώσατε κάτι το ιδιαίτερο, διαφορετικό από τις υπόλοιπες;
Είναι αληθινά διαφορετικό το συναίσθημα που έχει κανείς όταν παίζει σε ένα μεγάλο ακροατήριο. Είναι σίγουρα μια πρόκληση για το συγκρότημα που ανοίγει, να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού, γνωρίζοντας ότι η πλειοψηφία του βρίσκεται εκεί για κάτι άλλο. Νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε μια ισορροπία, που από τη μια υπάρχει ένα μεγάλο ακροατήριο, μια μεγάλη σκηνή, ένα πανίσχυρο P.A., και από την άλλη, κάθε βήμα σου υπενθυμίζει ότι πρέπει να είσαι διπλά προσεκτικός γιατί ένα στραβοπάτημα μπορεί να είναι ολέθριο.
O τελευταίος δίσκος σας, ήταν ένα project που στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Θέλετε να μου μιλήσετε λίγο για τα περίφημα, πλέον, χαϊκού;
Το project αυτό ήταν παράτολμο, κατά πρώτο, επειδή επιλέξαμε την συγκεκριμένη ποίηση (εννοώ του Γ. Σεφέρη) που στη χώρα μας έχει μέχρι σήμερα αντιμετωπιστεί με ένα συγκεκριμένο γνωστό και πλέον κατεστημένο τρόπο. Κατά δεύτερο, επειδή το επόμενο στάδιο θα ήταν (και είναι) ιδιαίτερα δύσκολο. Οι Sigmatropic πάντα έπαιρναν ρίσκα στην πορεία τους. Εδώ είχαμε (από επιλογή μας) να κάνουμε με την περιοριστική ποιητική φόρμα των χαϊκού, που εκτός των άλλων έθετε σοβαρούς περιορισμούς στο χρόνο του κάθε κομματιού. Δεν κρύβω την μεγάλη μου χαρά που ο κόσμος (κοινό και κριτικοί) το αντιμετώπισαν με ανοικτό μυαλό και του έδωσαν μια σημαντική θέση στην μουσική παραγωγή στη χώρα μας.
Γιατί διαλέξατε την ποίηση του Σεφέρη για τον δίσκο σας; Η απόδοση, στη συνέχεια, των τραγουδιών σας, με ξένους στίχους, με την αρωγή ξένων καλλιτεχνών, πως επιτεύχθηκε;
Τα «Δεκαέξη Χαϊκού» περιέκλειαν αυτή τη πρόκληση που ανέφερα πιο πάνω. Επί πλέον, υπήρχαν στο συρτάρι από παλιότερα, και μερικά ακόμη ποιήματα του Γ. Σεφέρη με μουσική που ταίριαζε στο ύφος της τρέχουσας στιγμής. Οπότε, το εγχείρημα «έδεσε» σαν ιδέα. Απέμενε να υλοποιηθεί, και αυτό πήρε σχεδόν δυο χρόνια. Αμέσως μετά από την κυκλοφορία αυτή (Νοέμβρης του 2002) αποφασίσαμε με την Hitch Hyke, την εταιρεία μας, να μεταφράσουμε όλο το στιχουργικό περιεχόμενο του CD στα αγγλικά και να προσκαλέσουμε γνωστούς τραγουδιστές από τη Βρετανία και τις ΗΠΑ να τραγουδήσουν επάνω στην ίδια, εν γένει, μουσική. Το συντονισμό στις περισσότερες περιπτώσεις τον ανέλαβε η Tongue Master Records, που κυκλοφόρησε και το CD μας στη Βρετανία. Το εγχείρημα αυτό κυκλοφόρησε ως «Sixteen Haiku and Other Stories» στην Ελλάδα, την Ευρώπη, τη Βρετανία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία. Το θετικό που μας άφησε όλη αυτή η προσπάθεια, είναι ότι δημιούργησε μεγάλη αίσθηση όπου κυκλοφόρησε.
Η εμπειρία της συνεργασίας με τόσο μεγάλους καλλιτέχνες (π.χ. Robert Wyatt), ήταν κάτι που σας πρόσφερε πολλά; Τι κερδίσατε, τι διδαχθήκατε από όλη αυτή την περιπέτεια;
Φυσικά ήταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Ήταν μια δικαίωση το γεγονός, ότι τόσοι γνωστοί και επώνυμοι αφού αξιολόγησαν το υλικό που πήραν στα χέρια τους, δεν δίστασαν να τραγουδήσουν τα κομμάτια. Και ο τρόπος που τραγούδησαν ήταν τέτοιος που μας άνοιξε συχνά ένα ακόμη παράθυρο για να δούμε με νέο μάτι την ίδια τη μουσική μας. Κάτι που πρέπει επίσης να τονίσω, είναι ότι πολλοί από τους μουσικούς αυτούς δούλεψαν περισσότερα από ένα κομμάτια. Εμείς έπρεπε βέβαια να επιλέξουμε το «καλύτερο» σε κάθε περίπτωση. Και πίστεψέ με, ήταν ο πιο όμορφος πονοκέφαλος που είχαμε ποτέ!
Έχει περάσει περίπου ενάμιση χρόνος, από την κυκλοφορία του τελευταίου σας LP. Έχουν ωριμάσει οι ιδέες για ένα καινούριο δίσκο; Σε ποιο σημείο βρίσκεστε; Πότε θα πρέπει να περιμένουν οι θαυμαστές σας μια καινούρια κυκλοφορία;
Οι ιδέες έχουν αρχίσει να ωριμάζουν τους τελευταίους μήνες. Η πρόκληση φυσικά συνοψίζεται στο ερώτημα: προς τα πού θα είναι το επόμενο βήμα; Τη στιγμή που μιλάμε, έχει μαζευτεί ένα υλικό που ίσως γεμίζει δυο δίσκους. Από αυτό θα γίνει πιθανότατα μια επιλογή. Θέλουμε ο επόμενος δίσκος να μη θυμίζει τα Δεκαέξη Χαϊκού, αλλά από την άλλη να στέκεται στο ύψος τους. Κάποια από αυτά τα κομμάτια ήδη τα παίζουμε στις συναυλίες με πολύ ενθαρρυντική ανταπόκριση. Αν όλα πάνε καλά, το επόμενο άλμπουμ θα είναι έτοιμο το φθινόπωρο του 2005.
Έπειτα από 8 χρόνια καριέρας, τι έχετε αποκομίσει; Αισθάνεστε δικαιωμένοι, καταξιωμένοι; Μήπως αισθάνεστε κουρασμένοι;
Δικαίωση, ίσως. Καταξίωση, δεν ξέρω, αφού συναντώ ανθρώπους των οποίων τη γνώμη εκτιμώ και οι οποίοι γενικώς αγνοούν την ύπαρξη της προσπάθειάς μας. Πολλά πρέπει να γίνουν ακόμη στον τομέα της δημοσιότητας. Σήμερα, οι μπαταρίες του γκρουπ είναι γεμάτες για το νέο βήμα. Δίνουμε μεγάλη σημασία στις συναυλίες ταυτόχρονα με τη δισκογραφία, γιατί αυτές καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό και τη «χημεία» των μελών μεταξύ τους. Αυτή τροφοδοτεί και την μουσική μας επικοινωνία με στόχο το νέο υλικό.
Τι είναι αυτό που θέλετε να περάσετε μέσα από τη μουσική σας; Συναισθήματα, μηνύματα, ιδέες ίσως;
Κυρίως συναισθήματα. Δίνουμε μεγάλη σημασία στη δύναμη των ήχων, και πώς αυτοί υπογραμμίζουν με έμφαση όσα υποδηλώνουν οι στίχοι.
Ποιες οι φιλοδοξίες σας για το μέλλον, ως Sigmatropic;
Πολύ απλά, να συνεχίσουμε να υπάρχουμε, έχοντας πάντα κάτι να πούμε!
Μπορεί ένα γκρουπ αγγλόφωνου rock, να επιβιώσει στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα; Σκέφτεστε να στραφείτε στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο;
Αυτό ήδη συμβαίνει δισκογραφικά. Γίνονται ήδη συζητήσεις να γίνει και συναυλιακά, αλλά δεν είναι πολύ εύκολο. Οι οικονομικοί παράγοντες είναι ακόμη περιοριστικοί. Ο αγγλικός στίχος είναι γενικά δύσκολα βιώσιμος στην ελληνική πραγματικότητα. Όμως, και εδώ, δεν υπάρχουν απόλυτοι κανόνες.
Και μια ακόμη ερώτηση που νομίζω είναι αρκετά εύλογη. Μπορείτε να ζήσετε άνετα μόνο από τα έσοδα σας μουσικής σας; Το παραπάνω είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί αν καταφέρνετε κάτι τέτοιο, πλέον θα μπορείτε να αφοσιωθείτε χωρίς άγχος σε αυτή.
Αυτή είναι μεγάλη κουβέντα. Η ερώτηση είναι καλή, γιατί οι συζητήσεις που κάνουμε τον καιρό αυτό εστιάζουν σε αυτό ακριβώς το θέμα. Φυσικά και δεν ζούμε από τη μουσική μας, ακόμη τουλάχιστον. Το περίεργο είναι ότι και άλλα «αδελφά» συγκροτήματα του εξωτερικού, από αυτά που όλοι μας θαυμάζουμε, ακόμη και αν έχουν πιο μεγάλη απήχηση από εμάς, δύσκολα ζουν από τη μουσική τους. Οι καιροί που διανύουμε δεν είναι και οι φωτεινότεροι των τελευταίων εκατό χρόνων, και μας κάνουν να σκεφτούμε πιο συνολικές λύσεις σε αυτό το ζήτημα. Δεν μπορώ να πω περισσότερα επί του παρόντος. Όμως το σίγουρο είναι ότι θα προσπαθούμε πάντα προς αυτή την κατεύθυνση χωρίς να ρίχνουμε νερό στο κρασί μας.
Τι είναι αυτό που προτιμάτε περισσότερο; Την εμπειρία του live, ή την στουντιακή περιπέτεια της ηχογράφησης;
Η εμπειρία του live είναι ανεπανάληπτη. Αν και οι πειρασμοί και πειραματισμοί του στούντιο και οι ψηφιακές ευκολίες του έχουν τροφοδοτήσει τη μουσική μου φαντασία και δημιουργικότητα σε βαθμό που θα ήταν αδύνατο να συλλάβω πριν από δεκαπέντε χρόνια, εξακολουθώ να θεωρώ τη συναυλιακή εμπειρία αξεπέραστη. Πιστεύω ότι είναι προνομιούχοι εκείνοι που μπορούν και συνδυάζουν τις δυο αυτές όψεις της μουσικής. Μάλιστα, με λίγη προσοχή, η μια μπορεί να τροφοδοτήσει την άλλη με ιδέες.
Ποια ήταν η πιο αξέχαστη συναυλία που έχετε δώσει ως τώρα; Ποια είναι τα στοιχεία που κάνουν μια συναυλία επιτυχημένη. Έχετε καλές και κακές βραδιές στα live σας;
Κακές βραδιές είχαμε αρκετές, όπως όλα τα γκρουπ. Ακόμα και καταστροφικές βραδιές. Ας μη μιλήσω για αυτές όμως. Οι καλές είναι επίσης πολλές! Και ήταν αυτές που έγιναν πολλά, αλλά δημιουργικά λάθη. Το καταλαβαίνουμε από την ανταπόκριση του κόσμου, και από το κέφι που αποδίδουμε τα κομμάτια. Ίσως η πιο σημαντική στιγμή (όχι και η καλύτερη όμως) ήταν η πρώτη συναυλία με την Carla Torgerson στην Αθήνα, επειδή ήταν η πρώτη φορά που θα συνεργαζόμασταν στη σκηνή με κάποιο μουσικό από τους ξένους καλεσμένους στο δίσκο μας. Επίσης, η εμφάνισή μας πριν από τον Cave και τους Bad Seeds θα μας μείνει αξέχαστη, ειδικά εκείνη της Θεσσαλονίκης που πήγε καλύτερα από καλλιτεχνικής πλευράς, αλλά και λόγω της αποδοχής του κοινού.
Πως συνεισφέρουν τα μέλη του γκρουπ στην διαδικασία σύνθεσης ενός καινούριου άλμπουμ;
Σε κάποιες περιπτώσεις τζαμάρουμε επάνω σε συγκεκριμένες ιδέες μου, αυτές αποκτούν νέο σχήμα, και στη συνέχεια ηχογραφούμε. Κατόπιν τα επεξεργάζομαι στο home studio, και τα νέα πράγματα που προκύπτουν τα ξαναηχογραφούμε. Για να είμαι πιο ακριβής, αυτή είναι μια διαδικασία που εφαρμόζουμε με την παρούσα σύνθεση του συγκροτήματος, η οποία φαίνεται και πιο βιώσιμη.
Ποια σχήματα της εγχώριας μουσική σκηνής εκτιμάτε ιδιαιτέρως και πιστεύετε ότι έχουν να προσφέρουν πολλά;
Μου αρέσει η μουσική του Αντώνη Λιβιεράτου. Μου αρέσουν επίσης οι Illegal Operation, οι Γύρω Γύρω και οι Film.
Και ποιοι είναι οι μουσικοί, σε παγκόσμιο επίπεδο, που σας επηρέασαν, άφησαν το στίγμα τους σε εσάς; Τι μουσική ακούτε αυτό τον καιρό;
Κατά καιρούς, με επηρέασαν οι Velvet Underground, οι Roxy Music, οι Portishead, οι Pere Ubu, αλλά και ο Χατζιδάκις. Σήμερα παρακολουθώ περισσότερο τα σύγχρονα μινιμαλιστικά ρεύματα, όπως ο Harold Bud, o Susumu Yokota ή ο Max Richter.
Πόσο δύσκολο είναι να αφομοιώσετε τα ακούσματα μεγάλων μουσικών, ώστε να δημιουργήσετε την δική σας αυθεντική μουσική;
Αυτό είναι δύσκολο να το απαντήσω για τον εαυτό μου. Θέλω να πω ότι οι άλλοι θα αποφανθούν κατ΄ αρχήν για το αν έχω αφομοιώσει τα ακούσματά μου. Γενικά πάντως, πιστεύω ότι εξαρτάται από την προσωπικότητα και την παιδεία κάθε ενός.
Πιστεύετε ότι μπορεί, εν έτι 2005, να δημιουργήσει κάποιος κάτι εντελώς καινούριο, στη μουσική; Κάτι ελεύθερο από επιρροές άλλων:
Είναι πολύ δύσκολο να αποδειχθεί κάτι τέτοιο, αν μπορεί να συμβεί, επειδή οι επιρροές και τα ακούσματα είναι πανταχού παρόντα. Θέλω να πω, ότι ακόμα και αν κάποιος επιδιώξει κάτι τέτοιο, είναι δύσκολο να το ισχυριστεί. Από την άλλη πλευρά, πιστεύω ότι μπορεί να δημιουργηθεί κάτι καινούριο ακόμη και αν ενυπάρχουν κάποιες επιρροές, όπως στην περίπτωση των Beetles.
Κλείνοντας θα ήθελα να σας ευχαριστήσω ξανά, να σας ευχηθώ κάθε επιτυχία στα μελλοντικά σχέδια σας και να σας αφήσω να τελειώσετε αυτή τη συνέντευξη με τον δικό σας τρόπο.
Ευχαριστώ. Θα μπορούσαμε να ανανεώσουμε το ραντεβού μας για την εποχή που θα κυκλοφορήσει το νέο υλικό. Θα έχουμε τότε πολλά ακόμα να πούμε!
Γιώργος Κ.
Δεν επιτρέπεται η αποστολή σχολίων για τους μη εγγεγραμμένους επισκέπτες.
Εγγραφή! |
|
|
|
| Σχετικά άρθρα |
|
|
|
|
|
|
|
|
προσθήκη στα αγαπημένα
κάντε μας αρχική σελίδα
