|
|
 |
|
|
 Film - Persona
Οι Film είναι μια μπάντα η οποία για όσους ασχολούνται έστω και λίγο με την εγχώρια indie και alternative σκηνή, δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Για τους υπόλοιπους να αναφέρουμε ότι πρόκειται για ένα από τα πιο αξιόλογα ελληνικά συγκροτήματα που έχουν ήδη κυκλοφορήσει δύο δίσκους, έχουν παίξει αρκετά support σε group όπως Placebo και Iggy Pop,ενώ έχουν κάνει και κάποιες μίνι ευρωπαϊκές περιοδείες. Τέλος πρέπει να αναφέρουμε ότι είχαν ανακηρυχτεί μία από τις “Breaking Bands” του περιοδικού NME.
Το “Persona” είναι το τρίτο άλμπουμ τους, το οποίο 
τους βρίσκει αλλαγμένους σε πάρα πολλούς τομείς. Πρώτος και κυριότερος, η Ελένη Τζαβάρα , τραγουδίστρια και σήμα κατατεθέν των συναυλιών του σχήματος ,έχει αποχωρήσει και την θέση της έχει καταλάβει η Ιφιγένεια Άτκινσον. Επίσης ανήκουν πλέον στο δυναμικό της ανεξάρτητης Inner Ear η οποία μπορεί να είναι μικρή αλλά έχει δείξει ότι ενδιαφέρεται και φροντίζει το billing της. Το τελευταίο γίνεται εμφανές και από το θαυμάσιο artwork του dB, υπεύθυνου και για άλλες κυκλοφορίες της εταιρίας.
Το ερώτημα βέβαια είναι κατά πόσο και αν έχουν αλλάξει τη μουσική τους κατεύθυνση μετά από δύο χρόνια που σύμφωνα με τα λεγόμενα τους, ήταν κλεισμένοι στο στούντιο και πειραματιζόντουσαν. Με μια πρώτη ακρόαση καταλαβαίνει κανείς ότι έχουν αφήσει πίσω τους τις σκληρές ροκ κιθάρες και τους γρήγορους ρυθμούς και επιλέγουν να κινηθούν σε πιο ατμοσφαιρικά ηχοτοπία. Όχι, ο βρετανικός ήχος ο οποίος τους χαρακτήριζε, ειδικά οι radiohead και οι portishead, φυσικά και δε λείπει. Απλά επιλέγουν να προβάλουν σε μεγαλύτερο βαθμό τις επιρροές τους από τον Βαγγέλη Παπαθανασίου και τον Jean Michel Jarre. Έτσι, οι ενορχηστρώσεις τους είναι πολύ πιο δουλεμένες ενώ γίνεται έντονη χρήση ηλεκτρονικών στοιχείων. Στον φωνητικό τομέα, το καινούργιο τους απόκτημα τα πάει μια χαρά παράλληλα πάντα με τον Δημήτρη Μπόρση, μπασίστα και δεύτερο τραγουδιστή της μπάντας.
Από την άλλη τα προβλήματα δυστυχώς δεν λείπουν. Φαντάζομαι, ότι επιδίωξη της μπάντας ήταν να δημιουργήσουν ένα άλμπουμ έντεκα κομματιών με έντονο χαρακτήρα soundtrack. Ωστόσο, η αίσθηση που αποκομίζει κάποιος είναι η έλλειψη ουσιαστικής υιοθέτησης των ιδεών που θέλουν να προβάλλουν στον ακροατή. Αρκετά κομμάτια στην προσπάθεια τους να ακουστούν «ονειρικά» πλατειάζουν χωρίς ουσιαστικό λόγο. Εκτός των παραπάνω, είναι σαν να λείπει η δυναμική που είχαν στο ντεμπούτο τους και στο εξαιρετικό “Angel B”. Αυτό φυσικά και δεν πηγάζει από την απουσία έντονων ρυθμικών τραγουδιών αλλά από τον τρόπο που τα προσεγγίζουν στον εκτελεστικό τομέα. Τέλος, όσον αφορά στην παραγωγή, ο ήχος που επιλέγουν είναι σαφώς πιο «γεμάτος», αλλά κρατάει συγχρόνως και την ταυτότητα που τους χαρακτηρίζει.
Φυσικά και δεν θεωρώ το album κακό. Τραγούδια σαν το “Airbus”, “The Slip” και “Filter”, δεν τα ακούμε συχνά ούτε καν από ξένα συγκροτήματα. Αλλά όταν έχεις κυκλοφορήσει δύο cd και έχεις αποδείξει ότι μπορείς να φτάσεις πολύ ψηλά, απλά ενοχλεί το γεγονός να προσφέρεις κάτι που είναι ,έστω και λίγο, κατώτερο των δυνατοτήτων σου.
TRACKLIST:
01 AIRBUS
02 THE SLIP
03 BERLIN
04 PRIVATE
05 TMWTS
06 PRINCE
07 LONG COFFEE BREAK
08 RETROIC
09 FILTER
10 THE MACHINIST
11 BEAST
|
|
|
|
| Σχετικά άρθρα |
|
|
|
|
|
|
|
|
προσθήκη στα αγαπημένα
κάντε μας αρχική σελίδα
